SPOILER:

Figurar som gjentar den same gagen om igjen og om igjen er vanlegvis ganske slitsome. Mi meining er imidlertid at det er verdt det dersom dette er oppbyggjing til at figuren plutseleg skal bryte ut av denne rolla. Ein figur som berre vil henge folk kan absolutt vera utruleg slitsomt, men dei framstår då som stadig herlegare når og om dei plutseleg bryter ut av dette mønsteret. Eit veldig godt ikkje-Rosa-døme på dette er vel slutten av Gaimans //1602.//

Eit anna døme meiner eg vi finner i ei Langbein-historie i Donald Pocket -- eg trur det er 110 -- der Langbein gjennom det meste av historia er ein pappfigur som berre har den funksjonen å vera nedtrykt og ikkje vera med på noko av det som skjer fordi Zenobia er i byen og Langbein er vanvittig forelska i ho men føler at han ikkje er fin nok for ho.

Mi meining er heilt klart at slike element i ein serie om brukt riktig kan trekke kvaliteten mange hakk oppover. Bruken av Roy Bean mot slutten av historia er kanskje ikkje like revolusjonerande genial som dei andre historiene eg har nemnt her, men eg føler likevel at Bean-arcen avsluttast med verdigheit.