Fra Emil S. Vindel, Hermetikkveien 2, Hundeglam, Alaska.
Emne: En formue å tjene!

"Kjære ukjente! Jeg er arving til den berømte formuen etter YukonPetter: Gullklumper funnet under gullrushet! Dessverre er jeg forhindret fra å overta formuen grunnet juridiske vanskeligheter. Et lån fra deg på 5000 kroner for å dekke utgiftene vil gi deg en andel i formuen - en sum på rundt regnet 25 millioner kroner!"

Det snakkast ein del om at Don Rosa tidfestar alt mogleg og lar ting foregå på 1950-talet, og mange meinar at historier difor ikkje bør innehalde nyare teknologi.

Eg kan sjå fordelar med denne tankegangen, men i DD25 ser eg ein klar fordel med at det er gjort plass til moderne teknologi:

Gjenkjenningsmomentet. Noko av det beste med Donald er at det går an å kjenne seg igjen i Donald. Og i DD25, i historia "Formue i vente" av Laban/Marsal får Donald ein e-post som minnar veldig om noko frå mitt eiget liv...

Det er ikkje så ofte eg ler så godt av noko i Donald, og eg kan ikkje hugsa sist eg kjente meg så godt igjen i noko i Donald. OK, eg reagerar ikkje på dette på same måte som Donald, men uansett synest eg at Terry Laban her har gjort ein utruleg god jobb med å leggja inn noko som folk kan kjenne seg igjen i. Dette synest eg at var fantastisk morosamt.

Det er forresten ei fortsetjingshistorie, så då må du nesten førebu deg på å kjøpe nummer 26 og.